Guð Blessi Ísland
Ég hafði miklar væntingar þegar ég fór á myndina Guð Blessi Ísland í Háskólabíó í dag. Myndin fylgist með nokkrum venjulegum Íslendingum eftir hrunið og svo eru viðtöl við Geir Haarde sem og auðkýfingana Bjarna Ármanns, Jón Ásgeir og Björgólf Thor.
Það er gaman að skyggnast aðeins í heim þessa fólks. Bjarni Ármanns var mjög sympatískur að vanda. Mér fannst nákvæmlega ekkert krassandi koma fram með Jón Ásgeir eins og hefur verið svo hæpað í DV*. Hann var dálítið kjánalegur eins og hann kemur fyrst fyrir í myndinni í björgunarvesti og árabát sem er augljóslega ekki hans náttúrulega umhverfi, en það er svona allt og sumt. Þessar „leynilegu“ upptökur, sem mér þykir heldur lúaleg vinnubrögð til að byrja með, með Björgólfi Thor voru ekkert krassandi heldur – reyndar heyrði ég ekki allt og fannst vanta undirtexta þessa hluta af myndinni.
Það var áhugavert að fylgjast með lögreglumanninum sem þarna kom við sögu, syni Geir Jóns. Ég tók sérstaklega eftir því hvernig hann og aðrir lögreglumenn sem komu fram í myndinni, reyndar með myndavélina beint í andlitinu á sér, tala við mótmælendur af yfirvegun og útskýra fyrir þeim þá afstöðu að þrátt fyrir að þeir séu á móti ríkisstjórninni verði að halda uppi lög og reglu.
Það veitir innsýn í ástand margra fjölskyldna í dag að fylgjast með Sturlu Jónssyni bílstjóra og hans fjölskyldu. Þetta er sorgarsaga, en það kemur fram í myndinni að þau verða að skipta út fermingargjöf sonar síns fyrir bíl til að geta sinnt sínum daglegu skyldum. Það vekur mann líka til umhugsunar hvað var í gangi hér á landi þegar venjulegt verkafólk er að gefa barni sínu krossmótorhjól (og ígildi bíls) í fermingargjöf.
Eva Hauksdóttir fannst mér taka upp alltof mikinn tíma af myndinni. Það var samt gaman ef ekki upplýsandi að sjá viðhorf konu sem neyðist til að borða úr ruslagámum, fremur nornagaldra og virðist jafnframt vera einn aðal forsprakki búsáhaldabyltingarinnar. Ég verð að viðurkenna að ég varð ekki hissa yfir dramatíseraða atriðinu þar sem nornabúðin hennar fór á hausinn undir lok myndarinnar enda rekur svona búð sig varla á Íslandi, kreppa eður ei.
Í heildina leið myndin heldur hægt áfram, og þó hún hafi náð að halda athygli minni allan tímann þá skil ég að það eigi ekki við um alla. Hún er dálítið hlutlæg en allt tengt alþingi er gert að vonda kallinum. Sést helst á að eftir 2-3 mínútna atriði með dapri tónlist og svipmyndum úr mótmælum kemur skot af starfsmanni Alþingis standa inni, horfa út um glugga og hlægja. Get ímyndað mér að þarna sé e-ð tekið vel úr samhengi. Eftir því sem ég man er þrisvar talað um fólk sem vill flytja til útlanda í kjölfar kreppunnar, en kemur svo í ljós að í tvö af þessum skiptum vildu fjölskyldurnar flytja til útlanda áður en kreppan skall á.
Myndin var ágætis skemmtun og vakti mig til umhugsunar um hrunið. Mæli með henni en mæli jafnframt með að menn láti ekki mata hvað sem er ofan í sig.
* DV er í eigu Birtíngs, sem var áður í eigu Jóns Ásgeirs en er nú í eigu Hreins Loftssonar fyrrverandi stjórnarformanns Baugs. Ég vinn hjá Birtíngi sem vefstjóri DV.is.
